Wyprowadzka dla bardzo wielu osób jest czymś nieprzyjemnym. Kojarzy się ze smutkiem i płaczem, ponieważ zostawiają za sobą życie, które zdążyli sobie ułożyć. W niewielu przypadkach wiąże się z pozytywnymi uczuciami. Zazwyczaj, gdy tak się dzieje, to osoba, której to pozytywne uczucie dotyka ma za sobą kawał niezbyt ciekawej przeszłości.
Ze mną jest inaczej.
Za około dwie godziny mam samolot do Buenos Aires, miasta, w którym się urodziłem i wychowałem. Do miejsca, które nigdy nie będzie kojarzyło mi się źle. Bo tam, spędziłem najlepsze lata mojego życia. A teraz mam szansę tam wrócić i znowu czuć, że wszystko gra tak jak powinno.
Czy będę tęsknić za Stanami? Może trochę. W końcu zdążyłem się trochę przyzwyczaić do tego miejsca.
Czy żałuję, że zostawiam tutaj znajomych? Nie bardzo. Nie mieliśmy jakiejś bliskiej więzi więc raczej nie rusza mnie to.
Czy cieszę się, że wracam? Najbardziej na świecie, ponieważ znowu będę z ludźmi, którzy znają mnie lepiej niż ktokolwiek inny. Znowu będę mógł spędzać popołudnia z moimi najlepszymi przyjaciółmi, których kocham najmocniej jak się da i będę w miejscu które jest moim ”safe place”.
Dlatego stoję właśnie w już pustym pokoju, z szerokim uśmiechem na twarzy i ekscytacją na to co się wydarzy wkrótce.
–Leon, chodź, bo się spóźnimy! –z zamyślenia wyrywa mnie krzyk taty. Już czas.
–Już idę tato! –ostatni raz spoglądam na pomieszczenie i wychodzę z niego. Zbiegam na dół i wychodzę z rodziną na dwór.
Buenos Aires, nadchodzę.
**
Dzień dobry wszytstkim! Jak się macie? Bo ja czuję się cudownie móc wrócić do prowadzenia bloga. Mam nadzieję, że w miarę regularnego, bez przestojów. Możecie w komentarzach napisać jak podoba wam się wprowadzenie do historii. Besos, Gabi💕
